ನಾಗರಹೊಳೆ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಪ್ರವಾಸ ಭಾಗ-೧

"ಶಿವು, ನಿಮಗೆ ಆ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆಯಾ?"

"ಯಾವ ಶಬ್ದ ಸಾರ್?"

"ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿ?"

ನಾನು ಮೈಯಲ್ಲಾ ಕಿವಿಯಾಗಿ ಆಲಿಸಿದೆ. "ಜೊಯ್ಯ್..ಯ್........" ಶಬ್ದವೊಂದೇ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

"ಸಾರ್, ಇದು ಸಿಕಾಡಗಳ ಶಬ್ದವಲ್ಲವೇ?" ಕೇಳಿದೆ.

ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮೈ ಮನಸ್ಸನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಿವಿಯಾಗಿಸಿದರೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

"ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಸರ್", ಅಂದೆ.

"ಅರೆರೆ ಇದೇನ್ ಶಿವು, ನೀವು ಭಲೇ ಚುರುಕು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ಈಗ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಶಬ್ದವನ್ನು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಆಲಿಸಿ ನೋಡಿ," ಅಂದರು.

ಕೊನೆ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಆಗಿಹೋಗಲಿ ಅಂತ ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಸಿಕಾಡಗಳ ಅರಚಾಟದ ನಡುವೆ ಹೊಸ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು.

"ಸಾರ್ ವಟರ್ ವಟರ್ ಅಂತ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ, ಅದು ಕಪ್ಪೆ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲವೇ"

ಹೌದು, ಅದನ್ನೇ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು, ಈಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತಾ? ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಪ್ಪೆಗಳಿವೆ ಹುಡುಕೋಣವೇ" ಅಂದರು.

ಅವರ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ನಾನು ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ. ಅವರು ನಿವೃತ್ತ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು. ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರವೆಂದ ಮೇಲೆ ಕೇಳಬೇಕೆ? ಕಪ್ಪೆ ಜಿರಲೆಗಳನ್ನೇ ಕುಯ್ದು ಅದರ ಭಾಗಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಪಾಠ ಮಾಡಿದವರು. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರಿಗೆ ಕಪ್ಪೆ ಕೂಗುವ ಶಬ್ದ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಸರ್, ಈಗ ಸಮಯ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗಿನಿಂದ ವಿದ್ಯುತ್ ಇಲ್ಲ. ಮೇಡದ ಬತ್ತಿಯಲ್ಲೇ ರಾತ್ರಿ ಜೀವನವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹೊರಗೆ ಇಣುಕಿದರೆ ಗಾಢಕತ್ತಲು. ನಾವು ಈ ಅತಿಥಿಗೃಹದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋದರೆ ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಡಿ ಅಂತರದಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತದ್ದರಲ್ಲಿ ಆ ಕಪ್ಪೆಗಳು ನಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತವೆಯೇ ಸರ್? ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ.

ನೋಡಿ ಶಿವು, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬಳಿಯೂ ಬ್ಯಾಟರಿ ಇದೆ. ಸಂಜೆ ಮಳೆಬಂದು ನಿಂತು ವಾತಾವರಣವೆಲ್ಲಾ ಒಂಥರ ಹಿತವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ ತಪ್ಪೇನು?" ಅಂತ ಅವರು ಹೇಳಿದಾಗ ಅವರ ಉತ್ಸಾಹ ಕಂಡು ನಮಗೂ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಬಂತು.

ಸರಿ ಸರ್, ಹೋಗೋಣ, ನಡೀರಿ" ಅಂದೆನಾದರೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ನಮಗೆ ಈ ಗಾಢ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಆ ಕಪ್ಪೆಗಳ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು.

ಇದಿಷ್ಟು ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆದಿದ್ದು ನಾಗರಹೊಳೆ ಕಾಡಿನ ವಲಯದ ಕಲ್ಲಹಳ್ಳದಲ್ಲಿರುವ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯವರ ಅತಿಥಿಗೃಹದಲ್ಲಿ. ನಾವು ನಾಲ್ವರು ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರು[ನನ್ನ ಜೊತೆ ರಮಾಕಾಂತ್ ಆತ್ರೇಯ, ರಾಜೇಂದ್ರ, ದೇವರಾಜ್] ಎರಡು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾಗರಹೊಳೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಪ್ರವಾಸ ಹೊರಟು ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಆ ದಟ್ಟಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಇರುವ ಈ ಅತಿಥಿಗೃಹದ ಜೊತೆಗೆ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆಯ ಕಛೇರಿ, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಆಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಭಟ್ಟನ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಸುತ್ತ ಹದಿನೈದು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಅಳತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮನೆಯೂ ಇಲ್ಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಬೆಂಕಿಪಟ್ಟಣವೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರಿ ಅತಿಥಿಗೃಹವಾದ್ದರಿಂದ ನಾವಿದ್ದ ಎರಡು ದಿನವೂ ವಿದ್ಯುತ್ ಇರಲೇಇಲ್ಲ. ಹಗಲೆಲ್ಲಾ ಫೋಟೊಗ್ರಫಿಗೆ ಅಂತ ಕಾಡು ಮೇಡು ಸುತ್ತಾಡಿ, ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೇಣದಬತ್ತಿ ಹೊತ್ತಿಸಿಕೊಂಡೇ ರಾತ್ರಿ ಜೀವನವನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎರಡನೇ ದಿನದ ಕಾಡೆಲ್ಲಾ ಸುತ್ತಾಡಿ ಬಂದು ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲೇ ಊಟ ಮುಗಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಮಯ ಒಂಬತ್ತು ದಾಟಿತ್ತು. ಮಳೆಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದರಿಂದ ವಾತಾವರಣ ಹಿತಕರವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಅತಿಥಿಗೃಹದ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ ಈ ಕಪ್ಪೆಯ ವಟರ್‌ಗುಟ್ಟುವಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ರಮಾಕಾಂತ್ ಆತ್ರೇಯ. ಅವರಿಗೆ ಉಪನ್ಯಾಸದ ಜೊತೆಗೆ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಹವ್ಯಾಸ.

ನಾಲ್ಕು ಜನರು ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್, ಬ್ಯಾಟರಿಗಳ ಸಮೇತ ಸಜ್ಜಾಗಿ ಹೊರಬರುವಾಗ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ಹೊರಗೆ ವಾತಾವರಣ ತಂಪಾಗಿದ್ದರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬ್ಯಾಟರಿಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಮುಖನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ರಮಾಕಾಂತ್ ಇದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಎಲ್ಲರು ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ನಿಂತು ಮೈಯಲ್ಲಾ ಕಿವಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆವು. ನಿದಾನವಾಗಿ ಸಿಕಾಡಗಳ ಗುಯ್‍ಗುಡುವ ಶಬ್ದದ ನಡುವೆ "ವಟರ್ ವಟರ್, ವಟರ್, ವಟರ್, ಅಂತ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದರೆ ಅವನ್ನು ಈ ಗಾಢ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಅಂತ ಹುಡುಕುವುದು? ಶಬ್ದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತಾದರೂ ಆ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನ ಸುಮ್ಮನೆ ಗುರಿಯಿಲ್ಲದೇ ಅಕಾಶಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲುಹೊಡೆದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

"ಸರ್, ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಶಬ್ಬ ಬರುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಗೊತ್ತಾಯ್ತಾ?" ಕೇಳಿದೆ.

"ಶಿವು, ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಸುಮ್ಮನಿರಿ," ಅಂದವರು ನಿದಾನವಾಗಿ ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಆಲಿಸಿ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬಿಟ್ಟು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದರು. ರಾಜೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ದೇವರಾಜ್ ಕೂಡ ಅವರ ಜೊತೆ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದರು. ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದ ಜಾಗವನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ನೋಡಿದೆ. ಅದು ಕುರುಚಲುಗಿಡಗಳು ಪೊದೆಗಳು ಇರುವಂತ ಸ್ಥಳ. ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವಂತ ಸ್ಥಳ. ಆಗಲೇ ನಮಗೆ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಕಚ್ಚಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರೂಮಿನ ಆಡಿಗೆ ಭಟ್ಟ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು.

ನಾವು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಲ್ಲಹಳ್ಳದ ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆ ಅತಿಥಿಗೃಹ.

" ಸಾರ್, ಈ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಚಾವಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳು ಇಳಿಬಿದ್ದಿರುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಬಾಲ್ಕನಿ ಮತ್ತು ರೂಮುಗಳ ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಬೇಡಿ, ಇಲ್ಲಿ ಹಾವುಗಳ ಕಾಟ ಜಾಸ್ತಿ, ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳ ಮೇಲಿಂದ ಇಳಿದು ಕಿಟಕಿಗಳ ಮೂಲಕ ಅವು ಬಂದುಬಿಡಬಹುದು, ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಬೇಡಿ ಅಂದಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಮೊದಲನೆ ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಂದ್ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದ್ದೆವು. ಅಂತ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ಹತ್ತಿರವೇ ಹಾವು ಬರಬಹುದಾದರೇ ಇಂಥ ಪೊದೆಗಳ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಏನು ಗ್ಯಾರಂಟಿ" ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಂಥ ಒಂದು ಆಲೋಚನೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಅಂತ ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಮೈಬೆವರಿತ್ತು. ಇದು ಮೊದಲೇ ಹಾವುಗಳ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಹೇಳಿಮಾಡಿಸಿದಂತ ಪೊದೆಯಂತ ಜಾಗ. ಕಪ್ಪೆಗಳಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಹಾವುಗಳು ಬರದಿರುತ್ತವೆಯೇ?, ಇದೆಲ್ಲಾ ಅಲೋಚನೆ ಒಮ್ಮೇಗೆ ತಲೆಗೆ ಬಂದು ಭಯಕ್ಕೆ ಆ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬ್ಯಾಟರಿಯಿಂದ ಬೆಳಕು ಹರಿಸಿದೆ. ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಪೊದೆಗಳು ಹೇಗೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದವೆಂದರೆ, ಅವುಗಳ ಒಳಗೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಾಗರಹಾವು, ಕಿಂಗ್ ಕೋಬ್ರ, ............ಇನ್ನೂ ಅನೇಕವು ತೆಕ್ಕೆಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದಂತೆ, ಕೆಲವು ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಷವಾಗತೊಡಗಿತ್ತು.

ಶಿವು, ಏನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೀರಿ, ನನ್ನ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬೆಳಕು ಡಲ್ ಆಗಿದೆ, ನಿಮ್ಮ ಬ್ಯಾಟರಿ ಇತ್ತ ಬಿಡಿ" ಅಂತ ರಮಾಕಾಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ಆ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗಿ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಕಡೆ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ನಡುವೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕಪ್ಪೆಯ "ವಟರ್ ವಟರ್, ವಟರ್ ವಟರ್.....ಕೇಳಿಬಂತು. ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಶಬ್ದ ಬಂದ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಅತ್ತ ನಡೆದೆವು. ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಶಬ್ದ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಅವಕ್ಕೆ ನಾವು ಬಂದಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತೇನೋ. ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟವು. ಈ ಕಪ್ಪೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಯಾಮಾರಿಸುತ್ತಿವೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೇ ಬೆಪ್ಪುತಕ್ಕಡಿಗಳಂತೆ ಒಬ್ಬರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರೂ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡೆವು. ನೋಡಿ ಅವು ಇಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಕೆಳಗೆ ಆಡಗಿರುತ್ತವೆ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ, ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಪೊದೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕುಬಿಟ್ಟು ಹುಡುಕಿ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾ, ತಾವು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದರು.

ಮೊದಲ ಸಲ ಕಾಣಿಸಿದ ಕಪ್ಪೆ

ಮತ್ತೊಂದು ವಿಭಿನ್ನ ಕಪ್ಪೆ

ಶಿವು, ಬನ್ನಿ ಇಲ್ಲಿ. ಈ ಗಿಡದ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಕಪ್ಪೆ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡಿ ಪಕ್ಕನೆ ಎಲೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿಬಿಡ್ತು! ಅಂದರು ರಾಜೇಂದ್ರ, ನಾನು ಅವರು ಹೇಳಿದ ಕಡೆ ನನ್ನ ಬ್ಯಾಟರಿಯಿಂದ ಬೆಳಕು ಬಿಟ್ಟು ಎಲೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ ನೋಡಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಪಣ್ಣನೆ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕತ್ತಲೆಯೆಡೆಗೆ ಹಾರಿ ಮಾಯವಾಯಿತು ಆ ಕಪ್ಪೆ. ನನಗೆ ಹಾರಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ಒಂದು ಕ್ಷಣವಾದರೂ ನೋಡಲು ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡೆನಾದರೂ ಹಾರಿದ ಜಾಗವನ್ನು ಹುಡುಕಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಎಲೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು. ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ! ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅದರ ಗಾತ್ರವಿದ್ದುದ್ದು ಕಿರುಬೆರಳ ತುದಿಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರ. ಮತ್ತೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬೆಳಕು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲಿ ಹಾರಿಹೋದರೆ ಕಷ್ಟ ಅಂದುಕೊಂಡು ಅದು ಇರುವ ಜಾಗವನ್ನು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು ನಿದಾನವಾಗಿ ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಲೆನ್ಸು, ಸ್ಟ್ಯಾಂಡು, ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಸಿದ್ದಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ದೇವರಾಜ್ ನಿಂತಿದ್ದರು. ನಡುವೆ ಸಮಯವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಹನ್ನೊಂದುಗಂಟೆ. ಇರಲಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಿದಾನವಾಗಿ ಕ್ಯಾಮೆರ ಸೆಟ್ ಮಾಡಿದ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಅನ್ನು ಅರ್ಧರ್ಧ ಅಡಿ ಮಾತ್ರವೇ ಮುಂದೆ ಸರಿಸುತ್ತಾ ಕಪ್ಪೆಯಿದ್ದ ಕಡೆ ತೆವಳಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅಡಿಯಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾದೆ. ಈಗ ನಿದಾನವಾಗಿ ಕಪ್ಪೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಎಲೆಯ ಪಕ್ಕದ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಬಿಡಲು ದೇವರಾಜ್‍ಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಕಪ್ಪೆಯ ಮೇಲೆ ನೇರವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದು ದಿಗಿಲುಗೊಂಡು ಹಾರಿಬಿಟ್ಟರೆ? ಅದಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರಾಜ್‍ಗೆ ಅದರ ಪಕ್ಕದ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಬಿಡಲು ಹೇಳಿದೆ. ದೇವರಾಜ್ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರು. ಆ ಮಬ್ಬು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಿದಾನವಾಗಿ ಕ್ಯಾಮೆರವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ತಂದು ಫೋಕಸ್ ಮಾಡಲೆತ್ನಿಸಿದೆ. ನಮ್ಮಂತೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗೂ ಬೆಳಕು ಬೇಡವೇ? ಫೋಕಸ್ ಆಗಲು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಲೆನ್ಸ್ ಮಾತ್ರ ನಾನೆಲ್ಲಿ ಫೋಕಸ್ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬುದು ಅದಕ್ಕೂ ತಿಳಿಯದೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದ್ಯಾಕೋ ಸರಿಹೋಗೊಲ್ಲವೆಂದುಕೊಂಡು ದೇವರಾಜ್ ಈಗ ನಿದಾನವಾಗಿ ಕಪ್ಪೆಯಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಟರಿ ಬೆಳಕು ಬಿಡಿ ಎಂದೆ. ನಿದಾನವಾಗಿ ತನ್ನತ್ತ ಸರಿದ ಬೆಳಕು ಕಂಡು ಒಮ್ಮೆ ಜಗ್ಗಿತ್ತಾದರೂ ಯಾಕೋ ಮತ್ತೆ ಹಾರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಸಮಯವೆಂದು ನಾನು ಕ್ಲಿಕ್ ಬಟನ್ ಆರ್ಧ ಪ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದೆ. ಈಗ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗೂ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸಿತಲ್ಲ. ತಕ್ಷಣ ಫೋಕಸ್ ಮಾಡಿತು. ಇನ್ನೂ ತಡ ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ಕ್ಲಿಕ್ ಬಟನ್ ಪೂರ್ತಿ ಒತ್ತಿದೆ. ....ಕ್ಲಿಕ್...ಕ್ಲಿಕ್...ಕ್ಲಿಕ್ ಹೀಗೆ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹಾರಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಇಂಥದ್ದೆ ಸರ್ಕಸ್ ಅನ್ನು ನಮಗಿಂತ ಇಪ್ಪತ್ತು ಆಡಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ರಮಕಾಂತ್ ಸರ್ ರಾಜೇಂದ್ರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಪ್ಪೆಯ ಫೋಟೊ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ನೈಟ್ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಿ ಮೂರು ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಕಪ್ಪೆಗಳ ಫೋಟೊವನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ್ದೆವು. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ವಾಪಸ್ ರೂಮಿನ ಕಡೆಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ಮುಕ್ಕಾಲು ದಾಟಿತ್ತು. ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಬೆಳಕು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಹಾವಿನ ಕಲ್ಪನೆ ಬಂದು ದಿಗಿಲಾದರೂ ಕಪ್ಪೆ ಕಾಣಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಅದೆಲ್ಲಾ ಹೇಗೆ ಮರೆತುಹೋಯಿತು ಅನ್ನೋದೇ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

"ಸರ್, ಇಂಥ ಸರಿರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೋಗಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹಾವುಗಳಿದ್ದಿದ್ದರೇ ಏನು ಗತಿ? ನನಗಂತೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ದಿಗಿಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪೊದೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹಾವುಗಳು ಕುಳಿತಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿ ಭಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಹೇಳಿದರೇ ನನ್ನಂತೆ ನೀವು ಭಯದಿಂದ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೀರೇನೋ ಅಂತ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ ನಾನು" ಅಂದೆ

ಮಗದೊಂದು ರೀತಿಯ ಪುಟ್ಟ ಕಪ್ಪೆ

ಶಿವು, ನಿಮಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದಂತೆ ನನಗೂ ಹಾವಿನ ಭಯ ಬಂತು. ಹೇಳಿದರೇ ಎಲ್ಲರೂ ಹೆದರಿ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಿರೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡು ನಾನು ಸುಮ್ಮನಾದೆ ಅಂದರು ದೇವರಾಜ್. ರಮಾಕಾಂತ್ ಮತ್ತು ರಾಜೇಂದ್ರರಿಗೂ ಕೂಡ ಹೀಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದನ್ನು ಹೇಳಿ ನಕ್ಕರು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರ ಮನದಲ್ಲೂ ಬಂದ ಭಯವನ್ನು ಹೊರಹಾಕದಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಈ ಹುಚ್ಚು ಫೋಟೊಗ್ರಫಿ ಅಲ್ಲವೇ? ಇದೊಂತರ ಹೆಂಡತಿ ಇದ್ದಹಾಗೆ, ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಎಂಥ ಕಷ್ಟಬಂದರೂ ಎದುರಿಸಲೇ ಬೇಕು" ಅಂತ ರಮಾಕಾಂತ್ ಹೇಳಿದಾಗ ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲರೂ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕೆವು.

ಕಿರುಬೆರಳ ತುದಿಗಾತ್ರದ ಕಪ್ಪೆಗಳ ಚಿತ್ರಗಳು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕ್ಯಾಮೆರದ ನೆನಪಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದು ಮಾಡದೆ ಮಲಗಿದ್ದರೇ, ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗೆ ಫೋಸ್ ಕೊಟ್ಟ ಕಪ್ಪೆಗಳು "ವಟರ್ ವಟರ್...ವಟರ್ ವಟರ್....ಶಬ್ಧವನ್ನು ರಾತ್ರಿಪೂರ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು.

[ಮುಂದಿನ ಭಾರಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಕಳೆದುಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಪ್ರಾಣಿಪಕ್ಷಿಗಳ ಫೋಟೊ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಚಾರಗಳು.

ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಲೇಖನ

ಶಿವು.ಕ

ಬದುಕಲ್ಲಿ ನಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಇಂಥದೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೆ ಎಂಥ ಉತ್ತರ ಸಿಗಬಹುದು.? ಕೆಲವರು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು.

ಇಷ್ಟಕ್ಕು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಲು ಕಾರಣ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ನೋಡಿದ ಒಂದು ಅದ್ಬುತ ಸಿನಿಮಾ!

ಅದ್ಬುತವೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆತ್ಯುಕೃಷ್ಟ ತಾಂತ್ರಿಕತೆ ಹೊಂದಿದ ದುಬಾರಿ ವೆಚ್ಚದ ಅವತಾರ್ ಟೈಟಾನಿಕ್, ಡೈನೋಸಾರ್,...... ಸಾಲಿನ ಸಿನಿಮಾಗಳಾಗಲಿ, ಅಥವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕತೆ, ಚಿತ್ರಕತೆ, ಉತ್ತಮ ನಟನೆಯಿಂದಲೇ ಕಲಾಕೃತಿಗಳೆನಿಸಿದ ನೂರಾರು ಸಿನಿಮಾಗಳು ನಮ್ಮ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದುಬಿಡಬಹುದು. ಆದ್ರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸಿಬಿಡಿ. ಯಾವುದೇ ಅದ್ದೂರಿ ಸೆಟ್‍ಗಳಿಲ್ಲದೇ, ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿಯೂ ಉತ್ತಮವಲ್ಲದ, ತೀರ ಸರಳವೆನಿಸುತ್ತಾ, ನೇರವಾದ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸಹಜತೆಯನ್ನೇ ಕೃತಿಯನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಇರಾನಿನ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ನಿರ್ಧೇಶಕ "ಜಾಫರ್ ಫನಾಯ್"ನ "ದಿ ಮಿರರ್" ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಮೂಡಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿದು.

ಇದರ ಕತೆಯೇ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನಕ್ಕಿಂತ ವಿಭಿನ್ನವೆಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಮೊದಲ ತರಗತಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಸ್ಕೂಲ್ ಹುಡುಗಿ "ಮಿನಾ" ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರಿಕೃತವಾಗಿ ಕೇವಲ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರಿಕರಿಸಿದ ಚಿತ್ರವಿದು. ನೀವು ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ನೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯ ನಟನೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನೀವು ಆ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಭಾವನೆಗಳು ನಿಮ್ಮಲ್ಲೂ ಉಂಟಾಗಿ ಆ ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಮೈಮರೆತಿರುವಾಗಲೇ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ನಟಿಸೋಲ್ಲ, ನನಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲವೆಂದು ತನಗೆ ಕೃತಕವಾಗಿ ಕೈಗೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಕಿತ್ತು ಬಿಸಾಡಿ, ಅರ್ಧ ಸಿನಿಮಾ ನಡುವೆಯೇ ಇಡೀ ಸಿನಿಮಾ ತಂಡವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಹೊರಬಂದಾಗ ನಿಮಗೆ ಹೇಗನ್ನಿಸಬಹುದು? ನೀವು ಕೂಡ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ನನಗೆ ಇಂಥ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೆ ಹೀಗೆ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಕೈಯೆತ್ತಿ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ನಟಿಸಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಹುಡುಗಿಗೇನು ಪೆಚ್ಚಾ? ಅಂತ ನನಗನ್ನಿಸಿದಂತೆ ನಿಮಗೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಮಗುವಿನಿಂದಾಗಿ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತ ಸಿನಿಮಾ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಧೇಶಕ ಅಧೀರನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆತನ ತಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇದುವರೆಗೂ ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಸಿನಿಮಾ ಕತೆಯನ್ನು, ಆ ಸನ್ನಿವೇಶದ ನಂತರ ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತದೆಯೋ ನೋಡೇಬಿಡೋಣವೆಂದು ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಮುಂದಿನ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸುವುದೇ ಆ ಚಿತ್ರದ ಸೊಬಗು. ಇಂಥದೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ, ತಮಿಳು, ತೆಲುಗು...ಹೋಗಲಿ ಭಾರತದ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಲು ನಮ್ಮ ನಿರ್ಧೇಶಕರು ಸಿದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರ?

ಸಿನಿಮಾಗೆ ಹಣ ಹಾಕಿ ಹಣವನ್ನೇ ವಾಪಸ್ಸು ಪಡೆಯುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನಮ್ಮ ನಿರ್ಧೇಶಕರು, ನಿರ್ಮಾಪಕರುಗಳೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿಗಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಇಂಥದೊಂದು ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ನೋಡಬೇಕು.

ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟ ಕೂಡಲೇ ಗೇಟು ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಬರುವ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳು ರಸ್ತೆ ದಾಟುವುದರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರ್‍ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಸಿನಿಮಾ. ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಹೊರಗೆ ಕಾದು ಕುಳಿತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರವರ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಹಾಗೇ ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ. ನಿತ್ಯವೂ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಆ ಮಗುವಿನ ತಾಯಿ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಆ ಹುಡುಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಎಡಗೈ ಮುರಿದಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಏನೋ ಅದಕ್ಕೆ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಮಗು ಸ್ಕೂಲ್ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಬಳಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ತನ್ನ ತಾಯಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನೀವು ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನೀವು ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಆ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಮಗು ಅನುಭವಿಸುವ ಆತಂಕ, ಕಾಯುವಿಕೆ, ಇನ್ನೂ ಬರದಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಾನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇನಾ? ಮರುಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ ಅಮ್ಮ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆ ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಸಹಜವಾಗಿ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಆ ಮಗುವಿನ ನಟನೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪಿಗೆ ತಳ್ಳಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅಮ್ಮ ಇನ್ನೇನು ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲಿನವರೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಯುತ್ತಿರು ಅಂತ ಹೇಳುವ ಆಕೆಯ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಟೀಚರ್, ಆ ಟೀಚರನ್ನೇ ನೋಡಲು ಬರುವ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ವ್ಯಾಪಾರದ ವಿಚಾರದ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯಕ್ಕೆ ಮಗುವನ್ನು ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಆತನ ಮೊಪೆಡ್ ಮೇಲೆ ಆ ಮಗು ಜಾಗಮಾಡಿಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿ, ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಾಗುವ ಅವರಿಬ್ಬರ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಕಂಡು ನನ್ನಮ್ಮ ಇಲ್ಲೆ ಬಸ್ ಹತ್ತೋದು ಅಂತ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಇಳಿದುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಒಂದು ಬಸ್ಸನ್ನು ಹತ್ತಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆವಳ ಅಮ್ಮ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಚಲಿಸುವ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಆ ಬಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿಗೋ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಈ ಹುಡುಗಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅಮ್ಮ ಕಾಣುತ್ತಾಳ ಅಂತ ಆಗಾಗ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಬಸ್ಸಿನ ಕೊನೆ ನಿಲ್ದಾಣ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ಬಸ್ ಚಾಲಕ ಈ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬಸ್ ಚಾಲಕನಿಗೆ ಮನೆತಲುಪಿಸುವಂತೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸುವುದು, ಆತನು ಮತ್ತೊಂದು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಈಕೆಯನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದು...ಹೀಗೆ ಆ ಹುಡುಗಿ ದಾರಿತಪ್ಪಿದ ಪುಟ್ಟಹುಡುಗಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ನಿರ್ಧೇಶಕರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ, ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ನಡೆಯುವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಸೇರಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಹಜತೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಹೇಳುವ ಹೆಂಗಸು, ತನ್ನ ಸೊಸೆಯ ಮೇಲೆ ದೂರನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಲ್ಲೇ ಮಗನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ವಟಗುಟ್ಟುವ ಮುದುಕಿ, ಅಗಾಗ ಇರಾನ್ ಕೊರಿಯಾ ಫುಟ್‍ಬಾಲ್ ಆಟದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಗಳು, ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಬಿಕ್ಷುಕನ ಹಾಡು.........ಇಂಥ ಅನೇಕ ವಾಸ್ತವ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಹಾಗೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಲೇ....ಆ ಮಗು ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆನುಭವಿಸುವ ಮುಗ್ದತೆ, ಆತಂಕ, ಗೊಂದಲ, ಭಯ, ಅದಕ್ಕೆ ತೀರ್ವತೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುವಂತೆ ನಡುವೆ ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಬಸ್ಸಿಂದ ಇಳಿಸಿಬಿಡುವ ನಿರ್ವಾಹಕ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಆ ಹುಡುಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುವೆನೆಂಬ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಆತಂಕ, ಅದರ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಕೊಡದೇ ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಜನರು, ಅಮ್ಮ ಸಿಕ್ಕಿ ಇನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ದಿಗಿಲಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಅವಳ ಕಣ್ಣಂಚಿನಿಂದ ಒಂದು ಹನಿ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಇಳಿಯಬೇಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೀವದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ತುಂಬಿ ಹನಿಯೊಂದು ಜಾರಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣಿಂದ ಒಂದೂ ಹನಿಯನ್ನು ದುಮುಕಿಸಿದೇ ಅದೇ ಭಾವದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಮಂಚಲ್ಲಿ ಹನಿ ದುಮುಕಿಸುವುದು ಆ ನಿರ್ಧೇಶಕನ ಗೆಲವು. ಇಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಗುವಾಗಿಸುವ ನಿರ್ಧೇಶಕನನ್ನು ಮೀರಿ ಇಡೀ ಸಿನಿಮಾ ಇಲ್ಲಿಂದ ತಿರುವು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಷ್ಟೊಂದು ಸಹಜವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟಹುಡುಗಿ ತನ್ನ ಎಡಗೈಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಕಿತ್ತೆಸೆದು ನಾನು ಇನ್ನು ನಟಿಸೊಲ್ಲ ಅಂತ ಹೊರನಡೆದುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಯಾರು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಆ ಹುಡುಗಿ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಕ್ಕಳು ಹಟ ಹಿಡಿದರೆ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೂ ಅದೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೀವು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತ ಸಿನಿಮಾ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಿರ್ಧೇಶಕ ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆಯೋ ನೋಡೋಣ, ಮತ್ತದೇ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಹಿಂಭಾಲಿಸಿ ಸೂಟಿಂಗ್ ಮಾಡೋಣವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ನಿಮಗೆ ಕಾಣಸಿಗುವುದು ಸಿನಿಮಾವಲ್ಲದ ಸಿನಿಮಾ.

ಇದುವರೆಗೂ ನಿರ್ಧೇಶಕರ ಅಣತಿಯಂತೆ ದಾರಿತಪ್ಪಿದ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ ನಟಿಸಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ, ಸಿನಿಮದಿಂದ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಬಂದಮೇಲೆ ಈಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗಲು ದಾರಿಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆಯ ಬಳಿ ಆಡ್ರೆಸ್ ಕೂಡ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ನಟನೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ ಬದುಕಿನ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹಾಗೆ ಸೆರೆಯಿಡಿಯಲು ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹಿಡಿದು ಆಕೆಯನ್ನು ಹಿಂಭಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ..

ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ತೀರ ಹತ್ತಿರವೆನ್ನುವಂತೆ ಸಿನಿಮಾ ತೆಗೆಯುವ ಇರಾನಿನ ನಿರ್ಧೇಶಕರು ಇಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಆಗುವ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಘಟನೆಯಿಂದ ಕತೆ ತಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣ ತಪ್ಪಿದಾಗಲೂ ಮುಂದೇನಾಗಬಹುದು ನೋಡೇಬಿಡೋಣ ಅಂತ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ತಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಅಂದರೆ ಹಣ ಎನ್ನುವ ಈಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ, ಸಿನಿಮಾ ಎನ್ನುವ ಮಾಧ್ಯಮ ಕಲೆಯನ್ನು ಪ್ರತೀಕ್ಷಣದ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ಮುಂದಾಗುವ ಪ್ರತೀಕ್ಷಣವನ್ನು ಮಗುವಿನಂತೆ ಅಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ, ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾಗೆ ಅಸ್ವಾದಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಜಾಪರ್ ಫನಾಯಿಗೆ ಹ್ಯಾಟ್ಸಪ್ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ದಾರಿಯನ್ನು ಮಗು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಸರಿಯಾಗಿ ಮನೆ ತಲುಪುತ್ತದಾ? ಸಿನಿಮಾಗೆ ನಟಿಸಿದಂತೆ ಅದರ ಭಾವನೆಗಳೂ ಇಲ್ಲೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತವಾ? ಅಥವ ಅದನ್ನು ಮೀರಿ ಮತ್ತೇನೋ ಹೊಸದು ನಮಗೆ ಕಾಣಸಿಗಬಹುದಾ? ಅನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು.


ಹೌದು ನಾವು ನಿಜಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾ? ಅಂತ. ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಿರ್ಧೇಶಕ ಜಾಫರ್ ಫನಾಯ್‍ಗೂ ಮೂಡಿರಬೇಕು. ಈಗ ನಿಮಗೂ ಮೂಡಿರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತದೆಯೋ ನೋಡೋಣ.

ಬಸ್ಸಿಳಿದು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಕೇಳಿದರೆ, "ನನಗೆ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಆಳಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಇದನ್ನು ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು ನೋಡಿದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಅಳುಮುಂಜಿ ಅಂತ ಅಂಗಿಸುತ್ತಾರೆ" ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಅವಳೇ ತನಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಆಡ್ರೆಸ್ ಕೇಳುವುದು, ಯಾವುದೋ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಇಳಿಯುವುದು, ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪೋಲಿಸ್‍ನವನನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಅಲೆದು ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಹೇಗೋ ಮನೆ ತಲುಪುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತನಗೆ ಎಟುಕದ ಫೋನ್ ಭೂತಿಗೆ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ಹಾಕಿ ಮನೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡುವುದು, ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಹತ್ತಿ ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣದಲ್ಲೇ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಹತ್ತಿ ಹೋಗುವುದು, ಕೊನೆಗೂ ಹೇಗೋ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.


ಸಿನಿಮಾ ಅಂತ್ಯವಾದ ಮೇಲೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತ ನಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಸಿನಿಮಾ ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲೂ ತೀರ್ವತೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ ನಿರ್ಧೇಶಕರು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅದ್ಬುತವಾಗಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಬಿಂಬಿಸುವ ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಂತಾಗಿಬಿಡುವುದು, ಅದು ಕೃತಕತೆಯೆನಿಸಿ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬಂದುಬಿಡುವುದು ನೋಡಿದಾಗ, ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಆ ಮಗುವಿನ ನಿರ್ಧಾರ ನಮ್ಮದೇ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕೂಡ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಹಜ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮರೆತು ಯಾವುದೋ ಒತ್ತಾಸೆಗೆ, ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ, ಮರ್ಜಿಗೆ, ಓಲೈಕೆಗೆ, ಮಣಿದು ನಟಿಸಲಾರಂಭಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವಲ್ವಾ? ಇಲ್ಲಿ ಮಗು ನಟನೆಯನ್ನು ದಿಕ್ಕರಿಸಿ ಹೊರಬಂದುಬಿಡುವುದು ನಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದಂತಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿರ್ಧೇಶಕನ ಉದ್ದೇಶವಾ? ಕುತೂಹಲವಾ? ಅವನಲ್ಲೂ ಮಗುವಿನಂತ ಆಸೆ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಿತಾ? ಇವೆಲ್ಲಾ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಮುಗಿದಾಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು. ಇಷ್ಟೊಂದು ವಿಚಾರಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳಿಲ್ಲವೇ ಅಂತ ನಿಮಗನ್ನಿಸಬಹುದು. ಖಂಡಿತ ಅನೇಕ ತಪ್ಪುಗಳಿವೆ. ಮೊದಲರ್ಧ ವಿಭಿನ್ನ ಚಿತ್ರಕತೆಯಿಂದ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಸಾಗುವ ಸಿನಿಮಾ, ನಂತರ ಚಿತ್ರಕತೆಯಿಲ್ಲದೇ ಸಾಗುವುದರಿಂದ ಮೊದಲರ್ಧದಲ್ಲಿರುವ ಭಾವನೆಗಳ ತಾಕಲಾಟ ದ್ವಿತಿಯಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವಾಗ ರಸ್ತೆಯ ನಡುವಿನ ಟ್ರಾಪಿಕ್ಕಿನಿಂದಾಗಿ ಅವಳು ಅನೇಕ ಸಲ ಮರೆಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅವಳನ್ನು ಕ್ಯಾಮೆರಾವೇ ಹುಡುಕಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅರೆರೆ ಇದೇನಿದು ಸಿನಿಮಾನಾ ಅನ್ನಿಸುವುದು ಅವಾಗಲೇ. ಸನ್ನಿವೇಶಗಳೇ ಆ ರೀತಿ ಇರುವಾಗ ಅವೆಲ್ಲಾ ತಪ್ಪುಗಳಲ್ಲವೆಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಪ್ರತಿಸಿನಿಮಾದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಇರುತ್ತದೆಯೆನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರ ಭಾವನೆ. ಇದೊಂಥರ ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಇಲ್ಲದೇ ಅಂತ್ಯವಾಗುವ ಸಿನಿಮಾವೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲಾ ಈ " ದಿ ಮಿರರ್" ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದಾಗ ಕಾಡಿದ ಅನುಭವಗಳು. ನಿಮಗೂ ಹೀಗೆ ಕಾಡುವಂತ ಅನುಭವ ಆಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಆ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ನೋಡಿ.

ನಿರ್ಧೇಶಕ ಜಾಫರ್ ಫನಾಯ್

೧೯೯೭ರಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದ ಸಿನಿಮಾ ಇಸ್ತಾನ್‍ಬುಲ್ ಪಿಲ್ಮೊತ್ಸವದಲ್ಲಿ "ಗೋಲ್ಡನ್ ಟುಲಿಫ್, ಲೊಕಾರ್ನೋ ಫಿಲ್ಮ್ ಫಸ್ಟಿವಲ್‍ನಲ್ಲಿ "ಗೋಲ್ಡನ್ ಲೆಪ್ಪರ್ಡ್", ಸಿಂಗಪೂರ್ ಫಿಲ್ಮ್ ಫೆಸ್ಟಿವಲ್‍ನಲ್ಲಿ "ಸಿಲ್ವರ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಆವರ್ಡ್", ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿದೆ.

ಶಿವು.ಕೆ

ಮದುವೆ ಮಾತು-ಭಾಗ ೨

ಮತ್ತೊಂದು ಸುತ್ತು ಮದುವೆ ಮನೆಗಳಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಊಟವಾದ ಮೇಲೆ ಮಾತು ಬೇಡವೇ?, ಅರೆರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಡೀರಿ, ಮದುವೆ ಮನೆಯೆಂದರೆ.....ಮಾತು.....ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು......ಅದ್ಸರಿ ಎಂಥೆಂಥ ಮಾತು......ಅದನ್ನು ಮಾತಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ನಾನು ಹೇಳಬೇಕು...ನೀವು ಯಾಕೆ ಕೇಳಬೇಕು....? ಹಾಗಾದ್ರೆ ಮಾತಿಲ್ಲದ ಮಾತ? ಹೌದ್ರಿ, ಇದೊಂತರ ಮಾತಿಲ್ಲದ ಮಾತು ಕಣ್ರೀ, ಕುತೂಹಲ, ಕಾತುರ ಜಾಸ್ತಿಯಾಯಿತಾ? ನನಗೂ ನಿಮ್ಮಂಗೆ ಆಯ್ತು ಕಣ್ರೀ, ಮುಂದಾ? ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಮಾತಿಲ್ಲದೇ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡೋಕೆ ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ನೀವು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡೋ ಬಿಡ್ರೀ...

೧. ಅಚ್ಚರಿ ಮಾತು--ಎಚ್ಚರದ ಮಾತು

೨. ಟೋಪಿ ಜೊತೆ ಭೂಪಟದ ಮಾತು

೩. ಮುಗಿದ ಮಾತು-ಕೈ ಮುಗಿದ ಮಾತು

೪. ಅನಂದದ ಮಾತು-ಆನಂದ ಭಾಷ್ಪದ ಮಾತು

೫. ನೀರಿನ ಮಾತು-ನೀರೆಯರ ಮಾತು

೬. ಧಾರೆಯ ಮಾತು-ಧೀರೆಯರ ಮಾತು

೭. ನಲ್ಲನ ಮಾತು-ಗಲ್ಲದ ಮಾತು

೮. ಅಡುಗೆ ಮಾತು-ಗಡಿಗೆ ಮಾತು

೯. ಕಾಲುಗಳ ಮಾತು-ಕಾಲುಂಗರದ ಮಾತು

೧೦. ಕನ್ನಡಿ ಮಾತು- ಕಣ್ ಕಣ್ ಮಾತ್

೧೧. ಜಸ್ಟ್ ಮಾತ್ ಮಾತಲ್ಲಿ-ಲಾಸ್ಟ್ ಮಾತ್ ಮಾತಲ್ಲಿ

ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಲೇಖನ.

ಶಿವು.ಕೆ

ಹುಳುಗಳು ಕಾಡುಹೂಗಳ ಲೋಕಕ್ಕೆ ನೀವೆಲ್ಲಾ ಬನ್ನಿ

ನೀವು ಪಿವಿಅರ್, ಐನಾಕ್ಸ್, ಅಥವ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಥಿಯೇಟರಿನ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸೀಟು ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎದುರಿನ ದೊಡ್ದ ಬೆಳ್ಳಿ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಡೈನೋಸಾರಿನಷ್ಟೇ ದೊಡ್ದದಾಗಿರುವ ಆಕೃತಿ, ಕೊಳಾಯಿ ಪೈಪಿನಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾದ ರೋಮಗಳಿರುವ ಕಾಲುಗಳು ಇಡೀ ಪರದೆಯ ತುಂಬಾ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ನಿದಾನವಾಗಿ ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆ, ಕುತ್ತಿಗೆ, ತಲೆ, ತಲೆಯೊಳಗೆ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಪ್ರತಿಪಲಿಸುವ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ದದಾಗ ಹಾವಿನಂತೇ ಭಾಷವಾಗುವ ಉದ್ದವಾದ ನಾಲಿಗೆ ನಿದಾನವಾಗಿ ಸ್ಪ್ರಿಂಗ್‍ನಂತೆ ಸುರಳಿ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಹಾಗೆ ನಿದಾನವಾಗಿ ಜಾಲರಿಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಅದರ ರೆಕ್ಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಬಣ್ಣಗಳು. ಮದ್ಯೆ ಬಳೆಯಂತ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಉಂಗುರಗಳು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದೊಂದು ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ ನಿಮಗೆ. ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಬೆಳ್ಳಿ ಪರಧೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ದೇಹದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವನ್ನು ರಾಕ್ಷಸಾಕಾರದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ..ಅಲ್ಲವೇ...

ಮೊದಲ ಭಾರಿ ಒಂದು ಇಂಚು ಸುತ್ತಳತೆಯ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಲೆನ್ಸ್ ಮೂಲಕ ನೋಡಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದಾಗ ನನಗೂ ನಿಮ್ಮಂತೆ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಲೆನ್ಸ್ ಅನ್ನುವ ಆ ಅದ್ಭುತ ಲೆನ್ಸಿನ ತಾಕತ್ತೇ ಅಂತಹುದು. ಒಂದು ಕಣ್ಣನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಲೆನ್ಸ್ ಹಾಕಿರುವ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಿಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೀವೊಮ್ಮೆ ನೋಡಬೇಕು. ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಲಿ, ಪುಟ್ಟ ಹೂವಾಗಲಿ, ಅರ್ದ ಇಂಚಿನಷ್ಟು ಉದ್ದದ ಹುಳುವಾಗಲಿ, ಮಿಡಿತೆಯಾಗಲಿ, ಜೀರುಂಡೆಯಾಗಲಿ, ಜೇಡವಾಗಲಿ, ಇರುವೆಗಳಾಗಲಿ, ಇಬ್ಬನಿಗಳಾಗಲಿ, ಜೇನುನೊಣವಾಗಲಿ, ಕೊನೆಗೆ ಮನೆನೊಣವಾಗಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಕ್ಷಸಕಾರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅದರ ಮೈಮೇಲಿನ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ರೋಮಗಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕೊಳಾಯಿ ಪೈಪುಗಳಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೆರಗಾಗಿಸುತ್ತವೆ.

ಹೀಗೆ ಮೊದಲು ನಾನು ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನು ಈ ರೀತಿ ನೋಡಿದ್ದು ನನ್ನ ಹಿರಿಯ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮತ್ತು ಅವರ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಲೆನ್ಸ್ ಮುಖಾಂತರ. ಆಗ ನನ್ನ ಬಳಿ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಲೆನ್ಸು ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಚಳಿಗಾಲದ ಮುಂಜಾನೆ ಚಿಟ್ಟೆ ಫೋಟೊಗ್ರಫಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವರ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಲೆನ್ಸ್ ಮೂಲಕ ಆ ಅದ್ಭುತ ಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಿ ಮನತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮೈಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ನಂತರವೇ ನಾನು ಇಂಥ ಒಂದು ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಲೆನ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ನೋಡಲು ಪುಟ್ಟದಾದರೂ ಇದು ದುಬಾರಿ ಲೆನ್ಸ್. [ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯದ್ದು ಬೇಕೆಂದರೂ ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳಂತೂ ಬೇಕೇ ಬೇಕು]. ಹೇಗೋ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಹಣಕೂಡಿಸಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಲೆನ್ಸ್ ಕೊಂಡುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಜೊತೆಗಾರನಾಗಿದ್ದ ಹಿಂದು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮುರಳಿ ಕೂಡ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಲೆನ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರೂ ಚಿಟ್ಟೆ ಫೋಟೊಗ್ರಫಿಗೆ, ಹೆಸರಘಟ್ಟ, ಬನ್ನೇರುಘಟ್ಟ,........ಹೀಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ದಾಟಿ ೨೫-೩೦ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದಾಟಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಚಳಿಗಾಲದ ಮುಂಜಾನೆ ಚಿಟ್ಟೆ ಫೋಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುವಾಗಲೇ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಬಂತು.

"ಶಿವು, ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ"

ಆಗ ನಾನು ಎಂದೂ ನೋಡದ ಅದ್ಬುತವೆನಿಸುವ ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನು ಆ ಕೊಚ್ಚೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಂತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಫೋನ್ ಬಂದರೂ ನನಗೆ ನನಗೆ ಕೋಪ ಬರುವುದು ಸಹಜ. ನಾನು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಚಿಟ್ಟೆ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯುವುದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು ಮಾತಾಡಿದರೆ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ನಾಗೇಶ್ ಹೆಗಡೆ.

"ಸಾರ್ ಚಿಟ್ಟೆ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ"

"ಯಾವ ಚಿಟ್ಟೆ"

"ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಸರ್"

"ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ, ನೀವು ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅದು ಯಾವ ಚಿಟ್ಟೆ, ಹೇಗೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದಿರಿ, ನಿಮ್ಮ ವಾತಾವರಣ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೆ ಬರೆದು, ಫೋಟೊ ಸಮೇತ ನನಗೆ ಕಳಿಸಿ" ಎಂದರು.

"ಸರಿ ಸರ್" ಅಂದವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸತೊಡಗಿದೆ.

[ನಾನು ಅವತ್ತು ಮುಂಜಾನೆ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಚಿಟ್ಟೆ. ಇದರ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ಲೈಮ್ ಬಟರ್ ಪ್ಲೈ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯಿತು.]

ಇಷ್ಟಾದರೂ ನಮ್ಮ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ನಮಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೋಗಿ ಆ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು, ಹುಳುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಾವು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಫೋಟೊಗ್ರಫಿಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣತರಾದ ಟಿ.ಎನ್.ಎ ಪೆರುಮಾಳ್‍ರವರಿಗೆ ಏಕೆ ತೋರಿಸಬಾರದು ಅಂತ ನಾನು ಮುರುಳಿ ಅಂದುಕೊಂಡು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದೆವು. ನಮ್ಮ ಫೋಟೊಗ್ರಫಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು, ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ನೋಡಿದ ಅವರು,

"ನೋಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಿದೆ. ಆದ್ರೆ ನೀವು ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಕೆಲವು ಟಿಪ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟರು. ಮತ್ತು ಚಿಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ಹುಳುಗಳ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುವ ಮೊದಲು ನೀವು ಕೆಲವೊಂದು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಚಿಟ್ಟೆಯ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯಬೇಕಾದರೆ, ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀವು ತಿಳಿದಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮಗೊಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ" ಅಂದರು.

ಫೀಲ್ಡ್ ಗೈಡ್ ಅಫ್ ಸೌತ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಬಟರ್ ಪ್ಲೈಸ್ ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖಪುಟ

ಫೀಲ್ಡ್ ಗೈಡ್ ಅಫ್ ಸೌತ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಬಟರ್ ಪ್ಲೈಸ್ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಂಬದಿ ರಕ್ಷಾ ಪುಟ

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಪುಸ್ತಕ ಯಾವುದು ಗೊತ್ತೆ. "ಫೀಲ್ಡ್ ಗೈಡ್ ಅಫ್ ಸೌತ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಬಟರ್ ಪ್ಲೈಸ್" ಅದು ಅವರದೇ ಸಂಪಾದಕೀಯದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮ್ಯಾಕ್ರೋಫೋಟೋಗ್ರಾಫರುಗಳು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಫೋಟೊಗ್ರಫಿ ಪುಸ್ತಕ. ಅದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಚಿಟ್ಟೆಗಳ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿವರ ಸಮೇತ ಇತ್ತು. ಬಂಗಾರದಂತ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅವರು ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ ರೇಟಿನಲ್ಲಿ ತರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು[ಅದರ ಮುಖಬೆಲೆ ೮೦೦ ರೂಪಾಯಿಗಳು. ನಮಗೆ ಐದುನೂರಕ್ಕೆ ತರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಆಗ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಮೊದಲ ಪ್ರತಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುಗಿದಿವೆ. ಎರಡನೇ ಮುದ್ರಣವಾಗದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲು ಕೊಂಡುಕೊಂಡವರೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಬಂಗಾರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಯುಳ್ಳದ್ದು ಎನ್ನುವಂತೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿರಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಹಾಗೂ ಯಾರು ಕೇಳಿದರೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕೂಡ ಅದನ್ನು ಯಾರು ಕೇಳಿದರೂ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.] ಇಂಥ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ನಾನು ಇದುವರೆಗೆ ಅರವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಚಿಟ್ಟೆಗಳು, ಹುಳುಗಳ ಫೋಟೊಗ್ರಫಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಚಿಟ್ಟೆಗಳ ನಡುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಒಂದು ಹಂತದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿಯುವಲ್ಲಿ ಈ ಪುಸ್ತಕ ನನಗಂತೂ ತುಂಬಾ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಆ ನಂತರ ತೆಗೆದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು, ಹುಳುಗಳು, ನನಗೆ ಹತ್ತಾರು ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು, ಖುಷಿಯನ್ನು, ಮರೆಯಲಾಗದ ತನ್ಮಯತೆಯನ್ನು, ತಂದುಕೊಟ್ಟಿವೆ. ಆನೇಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷಾಂಕಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಗಳು, ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಲೇಖನಗಳಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲೂ ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿತ್ರ ಸಮೇತ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.

ಈಗ ಮುಖ್ಯ ವಿಚಾರ ಬರೋಣ. ಚಿಟ್ಟೆಗಳ ಪುಸ್ತಕವಾಯಿತು. ಈಗ ಭಾರತದಾಧ್ಯಂತ ಮಣ್ಣಿನೊಳಗೆ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣ ಮೇಲೆ ಕಾಣಸಿಗುವ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಹುಳುಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಡುಹೂಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ ಇದೇ ತಂಡದವರು. ಒಂದು ದಿನ ನನಗೆ ಇದೇ ಪೆರುಮಾಳ್ ಸರ್ ಅವರಿಂದ ಫೋನ್ ಕರೆಬಂತು.

"ಶಿವು, ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಹುಳುಗಳ ಫೋಟೋ ಸಿಡಿ ಕಳಿಸಿ" ಅಂದರು. ನನ್ನ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಫೋಟೊಗ್ರಫಿಗೆ ಗುರು ಸಮಾನರಾದ ಅವರು ಕೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಮರು ಮಾತಾಡದೇ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಹುಳುಗಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಅವರಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದೆ. ಮರುದಿನ ಪೆರುಮಾಳ ಸರ್ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರು. "ಶಿವು, ನಾವು ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹೊರತರಲು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಬಾರಿಯ ಪುಸ್ತಕ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯೊಳಗಿರುವ ಹುಳು, ಹುಪ್ಪಟೆಗಳಿಗೆ ಸಂಭಂದಿಸಿದ್ದು. ನೀವು ತೆಗೆದ ಕೆಲವು ಹುಳುಗಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇವೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಫೋಟೊಗಳನ್ನು ತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು" ಅಂದರು. ನನ್ನ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರದೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿ ಕಲಿತು ಅಬ್ಯಾಸಮಾಡಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳು ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅವರದೇ ಪ್ರಕಾಶನದ ಮತ್ತೊಂದು ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದು, ಅದರ ಮೂಲಕ ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿಗೆ ತಲುಪುವ ವಿಚಾರವೇ ಒಂದು ರೀತಿ ನನಗೆ ಥ್ರಿಲ್ ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಇಂಡಿಯನ್ ಇನ್‍ಸೆಕ್ಟ್ಸ್ ಅಂಡ್ ಆರ್ಕಿಡ್ಸ್ ಪುಸ್ತಕದ ಮುಖಪುಟ

ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇದು ಅಹ್ವಾನ ಪತ್ರಿಕೆ.

ಇದೇ ಜೂನ್ ಐದರಂದು, ರೇಸ್ ಕೋರ್ಸ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯ ವಿಧ್ಯಾಭವನದ ESV Hall ನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ ಹುಳುಗಳ ಫೋಟೊಗಳು, ಅವುಗಳ ವಿವರಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ದೇಶದ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಮ್ಯಾಕ್ರೋ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ ನೂರಾರು ಹುಳುಗಳ ಫೋಟೊಗಳು ಮತ್ತು ಅದರ ವಿವರಗಳು ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿವೆ. ಪುಸ್ತಕದ ಹೆಸರು "ಫೀಲ್ಡ್ ಗೈಡ್ ಅಫ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಇನ್‍ಸೆಕ್ಟ್". ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಪುಸ್ತಕ. ನೂರಾರು ಹುಳಗಳ ವಿವರ ಸಹಿತ ಚಿತ್ರಗಳಿರುವ ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ ಪುಸ್ತಕ.ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಇರಬೇಕಾದಂತವುದು. ಇಂಥ ಪುಸ್ತಕವೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೇ ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿದಂತೆ ವಯಸ್ಸಾದ ಹಿರಿಯರಲ್ಲೂ ಪ್ರಕೃತಿ ಬಗ್ಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಇಂಥ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರಲ್ಲಿ ಇರಲೇ ಬೇಕಾದ ಪುಸ್ತಕ.


ಈ ಪುಸ್ತಕ ಇದೇ ಜೂನ್ ೫ನೇ ತಾರೀಖಿನಂದು ಸಂಜೆ ೪-೩೦ ಕ್ಕೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬನ್ನಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಹುಳುಗಳು, ಕಾಡುಹೂಗಳ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸಾಗೋಣ.

ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಲೇಖನ.
ಶಿವು.ಕೆ

ನೀವೇ ನೋಡಿಬಿಡಿ!

ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳುಗಂಟೆಗೆ ಸನ್‍ಫೀಸ್ಟ್ ವರ್ಲ್ಡ್ ಟೆನ್ ಕೆ ಓಟ ಶುರುವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ವಿಧಾನಸೌದದ ಮುಂದೆ ಕ್ಯಾಮೆರ ಜೊತೆಗೆ ಸಜ್ಜಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ತಲೆಯೆಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಯಾವ ರೀತಿಯ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯಬೇಕು? ಅಂತ. ಓಟಗಾರರ ಫೋಟೊ ತೆಗೆಯೋಣವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕಾ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರೂ ಕೂಡ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುವುದು. ಅವರ ಗಮನವೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಓಟಗಾರರ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರಿಕೃತವಾಗಿರುವುದು ಖಚಿತ. ನನಗೆ ಇವತ್ತಿನವರೆಗೆ ಪ್ರಖ್ಯಾತರ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಓಡುವುದು ನನಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮಾಮೂಲಿ ನಾಗರೀಕರ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸೋಣವೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಕಳೆದ ವರ್ಷವೇ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಈಗ ಎಷ್ಟೇ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಓದುಗರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಚೆಂದವಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಯಾಕೆ ನಾನೇ ಮೊದಲು ನೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಅದೆಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೇ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದಮೇಲೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟವಾದೀತು? ಅಲ್ವಾ!


ಸರಿ ಮತ್ತೇನು ಮಾಡುವುದು! ಮತ್ತೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪತ್ರಿಕಾ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರೂ ಅಲ್ಲಿ ಟಾಳಾಯಿಸತೊಡಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಯೂ ನನಗೆ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ ಅದರಲ್ಲೇನು ವಿಶೇಷವೆಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸುಮ್ಮನಾದರೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಮೊದಲೇ ಚಂಚಲ[ಇದು ನನ್ನ ಶ್ರೀಮತಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ]ಹಾಗೆ ನನಗೆ ಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಅವರನ್ನೇ ನೋಡತೊಡಗಿತ್ತು. ಆಗ ಶುರುವಾಯಿತಲ್ಲ ಅವರ ಆಟ! ಅವರು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ನನಗಂತೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಥವ ಅವರೇ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಹೊಸತೇನನ್ನೋ ಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಇಂಥವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ನನಗೆ ಅದು ವೈರೈಟಿಯೆನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ಮತ್ತೇಕೆ ತಡ ಅವರನ್ನೇ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸು ಅಂತ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತು. ಮರುಮಾತಿಲ್ಲದೇ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಓಟಗಾರರ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸದೇ, ನಮ್ಮ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸತೊಡಗಿದವು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮ! ನಾನು ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಬರೆದು ನಿಮಗೆ ಬೇಸರ ತರಿಸಲಾರೆ! ನೀವೇ ನೋಡಿಬಿಡಿ!


ಗೆಲ್ಲಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಓಡುತ್ತಿರುವ ಇಬ್ಬರೂ ಓಟಗಾರರ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ವಿಡಿಯೋ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮ್ಯಾನ್! ನೀವೇ ಹೇಳಿ ಈಗ ಯಾರಿಗೆ ಬಹುಮಾನ!

ಇವರೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ಮ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಒಳ್ಳೇ ಫೋಸ್ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡಿ!

ಅವರವರ ಕಾಯಕ ಅವರವಿಗೆ!

ಓಡುವ ಕಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾವೋ? ಅಥವ ಕ್ಯಾಮೆರಾದೊಳಗೆ ಕಾಲುಗಳೋ! ನೀವೇ ಹೇಳಬೇಕು!

ಕಬ್ಬಿಣದ ಗೇಟಿನ ಹೊರಗೆ ಓಕೆ. ಒಳಗ್ಯಾಕೆ?!

ಅದೆಂಥ ತನ್ಮಯತೇ ಈ ಹಿರಿಯ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ!

ಚುಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಕಬ್ಬಿಣದ ತುದಿಯಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕ್ಲಿಕ್ಕಾಟ!

ಈ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಲೈಟಿನ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಐದನೇ ಲೈಟಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ!

ರಸ್ತೆ ವಿಭಜಕದ ಪಕ್ಕಾ ಕುಳಿತ ಈ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕನಿಗೆ ಅದೆಂಥ ಚಿತ್ರದ ಕನಸಿರಬಹುದು!

ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸೋದು ಬಿಟ್ಟು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಜೊತೆಗೆ ಓಡೋದು ಏಕೆ! ಮುಂದೆ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ಚಿತ್ರ ಸಿಗಬಹುದೆಂದೋ!

ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮ್ಯಾನ್ ಎಲ್ಲಿ!

ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಮ್ಯಾನ್ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಅಂತ ನೀವೇ ಹುಡುಕಬೇಕು!

ಇದೆಂಥ ಸರ್ಕಸ್!

ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೋ, ಅಥವ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ ನೀವೇ ಹೇಳಬೇಕು!

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಇವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಕರೆಯಬಹುದು!

ಇದ್ಯಾವ ಭಂಗಿ!

ಮಕಾಡೆ ಮಲಗಿ ಏನನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೋ ನಾನರಿಯೇ!

ರಾತ್ರಿ ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದಾಗಲೂ ಇಂಥ ಸುಖವಿರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ!

ಅಲ್ಲೇ ಕ್ಲಿಕ್! ಅಲ್ಲೇ ಬಹುಮಾನವೆನ್ನುವಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ಫೋಟೋ ವೀಕ್ಷಣೆ!ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಲೇಖನ

ಶಿವು.ಕೆ

ಬ್ಲಾಗಿಗರ ಕೂಟ.

ಇಪ್ಪತ್ತು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲಿಗೆ ಪೋನೊಂದು ಬಂತು. "ಹಲೋ ಸರ್ ಹೇಗಿದ್ದೀರಿ, ನೀವು ಶಿವು ಅಲ್ವಾ, ನಾನು ಉದಯ್ ಇಟಗಿ, ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೊಂದು ಆಸೆಯಿದೆ. ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆಳೆಯರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಮ್ಮೆ ಬೇಟಿಯಾಗಬೆಕೆನಿಸುತ್ತದೆ, ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ನಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆಳೆಯರ ಫೋನ್ ನಂಬರುಗಳಿದ್ದರೇ ಕೊಡಿ" ಎಂದರು. ಅವರು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗಂತೂ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ ಆಯಿತು. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಇಟಗಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ದೂರದ ಲಿಬಿಯಾ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗಿರುವ ಉದಯ ಸರ್ ಫೋನನ್ನು ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಚ್ಚರಿ, ಖುಷಿ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಆಗಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನ ಬಳಿಯಿರುವ ಅನೇಕ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆಳೆಯರ ಫೋನ್ ನಂಬರುಗಳನ್ನು ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ.

ಮತ್ತೆ ನಾನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಆಗಾಗ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.


ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ "ಕನಕಪುರ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹೋಟಲ್ ಅತಿಥಿ ಗ್ರ್ಯಾಂಡ್‍ನಲ್ಲಿ ಮಂಗಳವಾರ ಸಂಜೆ ಸೇರೋಣ ಎಲ್ಲರೂ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ನೀವು ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತರಾಗಿ ಬನ್ನಿ." ಎಂದು ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತರು. ಅನೇಕ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಈ ಮೂಲಕ ಬೇಟಿಯಾಗುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿರುವಾಗ ಬಿಡುವುದುಂಟೆ! ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ.


ಪ್ರಕಾಶ್ ಹೆಗಡೆ, ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ನಾನು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಡವಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ ಬೇರೆ ಬ್ಲಾಗಿಗರೆಲ್ಲಾ ಆಗಲೇ ಸೇರಿದ್ದರು. ಸಂಪದದ ಹರಿಪ್ರಸಾದ್ ನಾಡಿಗ್, ಚಾಮರಾಜ ಸಾವಡಿಯವರ ಕುಟುಂಬ, ಶಿವಪ್ರಕಾಶ್, ಓಂ ಪ್ರಕಾಶ್, ಡಾ.ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ್ ಕುಟುಂಬ, ಪರಂಜಪೆ ಜೊತೆಗೆ ನಾವು ಮೂವರು ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿದ್ದರೇ, ಉದಯ ಇಟಗಿ ಅವರ ಶ್ರೀಮತಿಯವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಮಗಳು ಭೂಮಿಕ ಅತಿಥೇಯರಾಗಿದ್ದರು. ಪರಸ್ಪರ ಪರಿಚಯ ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿಯಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಚರ್ಚೆಗಳು ಇತ್ತು. ವಿಕಿಪೀಡಿಯ ಬಳಸುವ ವಿಧಾನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹರಿಪ್ರಸಾದ್ ನಾಡಿಗ್ ವಿವರಿಸಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯಾ ಎಲ್ಲಾ ಜಿಲ್ಲೆಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲೂ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಗುತ್ತಿದ್ದು ಅದರ ಪಲಿತಾಂಶ ಅದ್ಬುತವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅಂಕಿಅಂಶ ಸಹಿತ ವಿವರಿಸಿದರು. ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ವೃದ್ಧರು ವಿಕೀಪೀಡಿಯಾ ಬಳಕೆಯಿಂದ ಈಗ ಇಂಟರ್ ನೆಟ್ ಬಳಸಲು ಅಸಕ್ತಿ ತೋರಿರುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಚಾಮರಾಜಸಾವಡಿಯವರು ಇತ್ತೀಚಿನ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬಗ್ಗೆ ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಂಭೀರ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದರೆ, ಡಾ.ಸತ್ಯನಾರಯಣ್ ಸರ್ ತಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗಿನ ಇತ್ತೀಚಿನ ಬರಹದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ ಸೇದುವ ಪ್ರಕರಣವಂತೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಅನೇಕ ಬ್ಲಾಗಿಗರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲೂ ಮೊದಲು ಬೀಡಿ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದಿದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲು ಮುಂದಾದರು. ನಡುನಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶ್ ಹೆಗಡೆಯವರು ತಮ್ಮ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾಗು ಬಗ್ಗೆ, ಮತ್ತೆ ಪುಸ್ತಕದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ನಗೆ ಚಟಾಕಿಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸುತ್ತ ಎಲ್ಲರನ್ನು ರಂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬ್ಲಾಗ್ ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರ ಮೊದಲು ತಲೆಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂತು ಮೊದಲು ಕಬ್ಬಿಣ ಕಡಲೆಯೆನಿಸಿದ್ದ ಅದು ಹೇಗೆ ನಂತರ ಸುಲಭವಾಯಿತು, ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾರು.....ಹೀಗೆ ಶುರುವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಬ್ಲಾಗಿಂಗುಗಳ ತರಲೇ ಆಟಗಳು, ಬರಹಗಳಿಗೆ ಯಾರ್ಯಾರು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಿದ್ದರು ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರಗಳೆಲ್ಲಾ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬಂತು. ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಾಗೇಶ್ ಹೆಗಡೆಯವರು ಎಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದಾಗ ನಮಗಂತೂ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗಿತ್ತು. ಊಟದ ನಡುವೆ ಕ್ಯಾಷ್ಟ್ ಅವೆ, ಲೈಪ್ ಇಸ್ ಬ್ಯುಟಿಪುಲ್, ಮಾಜಿದ್ ಮಜ್ದಿಯ ಚಿಲ್ಡ್ರನ್ ಆಪ್ ಹೆವನ್, ಬಾರನ್, ಸಾಂಗ್ ಅಪ್ ಸ್ಪ್ಯಾರೋ, ಶ್ಯಾಮ್ ಬೆನಗಲ್ ರವರ ಜರ್ನಿ ಟು ಸಜ್ಜನ್ ಪುರ್....ಕೊನೆಗೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ಮೊಗ್ಗಿನ ಮನಸ್ಸು, ನಟ ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಇತ್ಯಾದಿ ನಟರ ಬಗ್ಗೆ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಚರ್ಚೆಯೂ ಆಯಿತು. ಎಲ್ಲರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.


ನಾನು ಮತ್ತು ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ್ ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ ಎಲ್ಲರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಆಗಾಗ ಅವರ ಸಹಜ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಉದಯ್ ಇಟಗಿಯವರು ಲಿಬಿಯ ದೇಶ, ಅಲ್ಲಿನ ಅಗ್ಗದ ಪೆಟ್ರೋಲ್, ಜನರ ವಿದ್ಯಾಬ್ಯಾಸದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ವಾತಾವರಣದ ಬಿಸಿ, ರಾಜಧಾನಿ ಟ್ರಿಪೋಲಿಯ ಹಸಿರುವಾತವರಣ ಉಳಿದೆಡೆಯಲ್ಲಾ ಮರಳುಗಾಡು, ಅಲ್ಲಿನ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರವನ್ನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.


ನಡುವೆಯೇ ಚಾಮರಾಜ್ ಸಾವಡಿಯವರ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು, ಉದಯ್ ಇಟಗಿಯವರ ಮಗಳು ಭೂಮಿಕ, ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ್ ಮಗಳು ಇಂಚಿತ, ಆಟವಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇಡೀ ರೂಮಿನ ತುಂಬಾ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದರು.


ಉದಯ ಇಟಗಿಯವರ ಮಗಳು ಭೂಮಿಕ..

ಡಾ.ಸತ್ಯನಾರಾಯಣರವರ ಮಗಳು ಇಂಚಿತಮನಸಾರೆ ನಗುವ ಉದಯ ಇಟಗಿ
ನನ್ನ ಜೊತೆ ಶಿವಪ್ರಕಾಶ್
ಚಾಮರಾಜಸಾವಡಿಯವರ ಜೊತೆ ಮಗಳು
ಪ್ರಕಾಶ್ ಹೆಗಡೆ, ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ್, ಉದಯ್, ಹರಿಪ್ರಸಾದ್ ನಾಡಿಗ್,
ಡಾ.ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ, ಪರಂಜಪೆ,

" ಸರ್, ನೀವೆಲ್ಲಾ ಬಂದಿದ್ದು ನನಗಂತೂ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು....ಈ ಸಂಜೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು." ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದರು ಉದಯ್ ಇಟಗಿ.

"ನಮಗೂ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗಿದೆ ಸರ್, ನಿಮ್ಮ ಕರೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಂದು ಮನಸಾರೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದೇವೆ," ನಾನಂದೆ.

" ಹೌದು ಸರ್, ಎಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಮುಟ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ಸಿಗೋಣ" ಪ್ರಕಾಶ ಹೆಗಡೆಯವರ ಬಾಯಿಂದ ಪಟ್ಟನೆ ಬಂತು ಮಾತು.

"ಏನ್ ಸರ್ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿ" ಎಂದರು. ಇಟಗಿ.

"ಅದೇ ಸರ್, ಮುಟ್ಟಾದ ಮೇಲೆ ಸಿಗೋಣ" ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಮಾತಿನ ಒಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಎಷ್ಟು ನಕ್ಕಿದ್ದೆವೆಂದರೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹೋಟಲ್ಲಿನ ಬೇರೆ ಜನಗಳೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಅನೇಕ ಗಹನವಾದ ವಿಚಾರಗಳ ಹಿತಕರವಾದ ಮಾತಿನ ನಾಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶ್ ಹೆಗಡೆಯವರ ಇಂಥಹ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಗೆಗಡಲಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

ನಾವೆಲ್ಲಾ ಬ್ಲಾಗಿಗರು.

ಎಲ್ಲರ ಮಾತುಗಳ ನಡುವೆ ಆಂದ್ರ ಶೈಲಿಯ ಸೊಗಸಾದ ಊಟ, ಐಸ್‍ಕ್ರೀಮ್, ಮೊಗಲಾಯ್ ಬೀಡ, ಕೊನೆಗೆ ಗ್ರೂಪ್ ಫೋಟೊ ಇಟಗಿ ಕುಟುಂಬದ ಫೋಟೋ ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಸಾಂಗವಾಗಿ ಜರುಗಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಸಂಜೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಕಳೆದಿದ್ದು ನನ್ನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು.

ಬಿಸಿಲಹನಿ ಬ್ಲಾಗಿನ ಉದಯ ಇಟಗಿಯವರ ಒಂದು ಸೊಗಸಾದ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಒಂದಷ್ಟು ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆಳೆಯರು ತಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ದುಗುಡ ದುಮ್ಮಾನಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಮನೆಸಾರೆ ನಕ್ಕು ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬೀಳ್ಕೊಡುವಾಗ ಬ್ಲಾಗ್ ಎನ್ನುವ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾದ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿದೆ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಉದಯ ಇಟಗಿಯವರಿಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

[ಕಳೆದೊಂದು ವಾರದಿಂದ ಪ್ರವಾಸ, ಕೆಲಸ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಹೊಸ ಪೋಸ್ಟ್ ಹಾಕುವುದು, ಗೆಳೆಯರ ಬ್ಲಾಗುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನೋಡಬೇಕಿದೆ...ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಹೀಗೆ ಇರಲಿ.]

ಚಿತ್ರ ಲೇಖನ

ಶಿವು.ಕೆ.